حالا بگذریم از اینها!  از خودت بگو گل من  آخه من بی خبرم ها!  آره من بی خبرم از گلم که یه روز یه وقتی!!! آب میخورد تنم میلرزید اما حالا از اون لرزیدن ها/ از اون آب خوردن ها/ از اون نفس کشیدن ها/ من بی خبرم ها !!

الان اون گلدونی رو که یه روزی میذاشتنش اون بیرون  تا که گلش آب بخوره/ نور بخوره رو ایوون  گذاشتنش یه گوشه  انداختنش یه کنجی  یه جایی که آدم دلش میگیره 

راستی بذار از این بگم حالا من  یه شب که خیلی هوا تاریک بود  گربه سیاهی داشت روی چوبی تو کنج ما راه میرفت  یه وقت دیدم گربه سیاهه پاش سر خورد  از اون بالا افتاد روی گلدونت  گلدون تو دستش شکست  پاش شکست  آره همه جاش شکشت  حالا از اون گلدون رنگی تو هیچی نمونده جز یه سنگی  سنگی که اونم یه روزی میندازنش بره....

 الان حدودا ۱ ساعت میشه ک وارد یه جمعه ی خوب دیگه شدیم

شکسپیر میگهفقط باید یه خورده احمق باشی تا از دنیا لذت ببری

 پس آرزو میکنم همه مثل من یه کوچولو احمق باشن

هیچ چیزی نمی تونه جای دوست داشتن رو بگیره

همه ما می تونیم چندین جواب مختلف به این سوال بدیم

چرا خداوند عشق رو افرید.؟

بنظرمن عشق رو آفرید تا بهمون بفهمونه:

اگه مغروری مجبوری یه روز غرورتو بشکونی .

اگه تنهایی یه روزی از تنهای درمی یای.

اگه خیلی ادعامون می شه مجبوریم یه روزی خاکی بشیم

اگه خیلی خودمونو تو جامعه آنلاین می دونیم یه روزی مجبوریم ساده بشیم

واقعان چرا خدا قلب رو معبدگاه معشوق قرار داده؟

چرامثلان معده،روده،مغز،کلیه هاوحتی جاهای دیگه بدن جای قلب رو نگرفتن؟

بنظرمن عشق آفریده شد تا آدماهم دیگه رو دوست داشته باشن

چون اگه عشق نبود مطمئنان همه باهم دشمن بودن. سایه همو باتیر می زدن.

اگه یه روزی علاقه شدید قلبی به یه نفر پیداکنی مطمئنم حتمان گذرت به درخونه خداهم می افته.

اونجاس که خدامیگه دیدی توهرچه قدرم نیرومند باشی روی زمین بازم گذرت به درخونه من می افته.مجبوری در بزنی

تامن در رحمتم رو به روی تو باز کنم.

اگه خیلی قوی باشی...مثه رضا زاده یاحتی بروسلی مجبوری یه روزی اون قلبتو بایه بارانداز(فن کشتی) به خاک بزنی...!

به امید اینکه هیچ کس عشق رو با هـــوس اشتباه نگیره..!

من دوباره اومدم هر جمعه آپم

وقتي که بارون مي باره چشام از عشق تو خيسه

دل من به قول سهراب زير بارون مينويسه

چون غروب خيلي قشنگه تو خود خود غروبي

چي بگم قحطي واژه است هر چي هستي خيلي

هرگز هيچ حسرتي در دنيا اين چنين يک جا جمع نمي شود که در اين سه واژه کوتاه : او ـ دوستم ـ ندارد 

اومدم که تنها نمونی

من تصمیم گرفتم دیگه آپ نکنم گفتم بهتره حرف آخرم یه متن زیبا باشه

پس متن زیر تقدیم به همه ی شما عزیزان که به وبم سر میزنین

آخرین جیک جیک یادتون نره مر۳۰ و خدا نگدار

من سکوتم را
از اوراق سپید آموخته ام
آیا سکوت
روشن ترین واژه ها نیست؟
همیشه در خلوت
مرگ را مجسم دیده ام
آیا مرگ
خونسرد ترین واژه ها نیست؟
تا چشم گشودم
از چشم زندگی افتادم
شبی_ شاید امشب_
زیر نور یک واژه خواهم نشست

نام خونسرد معشوقه ام را
بر حواس پنجگانه ام
خال خواهم کوفت
و هم زمان
پایین آخرین برگ خاطراتم
خواهم نوشت:
پایان

امروز خواستم برای خودم یه فال بگیرم

فالم این زیریه اومد

 بهترین دوست اون دوستیه که بتونی باهاش روی یک سکو  بشینی و چیزی نگی و وقتی ازش دور میشی حس کنی بهترین گفتگوی عمرت رو داشتی

بقیه در ادامه مطلب...

ابری نیست 
 بادی نیست
می نشینم لب حوض
گردش ماهی ها روشنی من گل آب
پکی خوشه زیست
 مادرم ریحان می چیند
 نان و ریحان و پنیر آسمانی بی ابر اطلسی هایی تر
رستگاری نزدیک لای گلهای حیاط
نور در کاسه مس چه نوازش ها می ریزد
نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد
 پشت لبخندی پنهان هر چیز
روزنی دارد دیوار زمان که از آن چهره من پیداست
چیزهایی هست که نمی دانم
 می دانم سبزه ای را بکنم خواهم مرد
می روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم
 راه می بینم در ظلمت من پر از فانوسم
 من پر از نورم و شن
و پر از دار و درخت
 پرم از راه از پل از رود از موج
 پرم از سایه برگی در آب
 چه درونم تنهاست

 

خدا جون الهی قربونت برم بازم واسم نشونه فرستادی از همون نشونه هات که باید می فهمیدم.از همونا که احتیاج به مو شکافی نداشت.

پرنده هاي قفسي عادت دارن به بيکسي
عمرشون بي هم نفس کز ميکنن کنج قفس

نميدونن سفر چيه
عاشق دربه در کيه
هر کي بريزه شادونه فکر ميکنن خداشونه
يه عمره بي حبيبن
با آسمون غريبن
اين همه نعمت اما هميشه بي نصيبن

چميدونن به چي ميگن ستاره
چميدونن دنيا کيا بهاره
چميدونن عاشق ميشه چه آسون پرنده زير بارون
تو آسمون نديدن خورشيد چه نوري داره
چشمه ي کوه مشرق چه راه دوري داره

قفس به اين بزرگي کاشکي پرنده بودم
مهم نبود پريدن ولي برنده بودم
فرقي نداره وقتي ندوني و نبيني
غصت ميگيره وقتي ميدوني و ميبيني
غصت ميگيره وقتي ميدوني و ميبيني

چميدونن به چي ميگن ستاره
چميدونن دنيا کيا بهاره
چميدونن عاشق ميشه چه آسون پرنده زير بارون

کاش میشد هر حرفی زد....بعضی وقتها هر چی که با عشق شروع میشه اولش همه چی قشنگه..همه چی تازه ست ...همه چی شاد .......ولی حیف  که دایمی نیست....بعد هر چی میری جلوتر محکوم به تنها تر شدنی...اون وقت یا باید بری یا باید با رویا های شیرین گذشته عشق بازی کنی ....چرا با اینکه با همیم بازم احساس تنهایی میکنم؟چرا از من دوری؟چرا من نباید توی دنیای خصوصی تو وارد بشم ؟مگه منو محرم اسرارت نمی دونی؟مگه ما سنگ صبور هم نیستیم؟خیلی بی انصافی؟ 

          زندگي خواب خوش خاطره هاست
          زندگي اشكي و از ديده جداست
          زندگي نقش درون كف دست 
          درد وامانده ز چوب قسمت
          نقش صد پينه به پيشاني و دست
          زندگي در گذر حادثه ها ست
          زندگي آنچه كه مي آيد و چون مي گذرد 
          عشق و اميد و وصال
          گذر هفته و سال
          ذكر همه خوبيهاست
          زندگي چرخ بزرگيست كه با اشك زمان
          شدت ضربه شلاق و ستم
          آه صد كودك غمخواريتيم
          پا به دل مي نهد و ميگردد پاك 
          زندگي چون عابر خسته ز راه
          از رهي مي رسد و مي گذرد 
          گاه ارابه غم , گاه فانوس شفق
          مي كند رنگ طبيعت خونين
          مي زند رنگ به رخسار زمان
          زندگي وصل دو دلدار به هم 
          همچو پيوند دو قلب كوچك
          گذر خاطره و گشت و گذار
          سفر از باغ به باغ
          سخن ديده به دل
          خوردن شهد سخن از لب يار 
          زندگي خواه خوشي خواه بدي
          از رهي مي رسد و مي گذرد

               زندگی چیست؟

بی تو از تو می نویسم

بی تو ای همیشه در یاد

بی تو ای همیشه زنده

لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت

سایه سار قفسم بود

زیر رگبار مصیبت

بی کسی تنها کسم بود

وقتی از آزار پاییز برگ و بارم گریه می کرد

قاصد چشم تو آمد

مژده روییدن آورد

      سحر دمید، درون سینه

      دل من به شور و شوق تپید

      چه خوش دمی ست زمانی که یار می آید...

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

 تو